Ένα άγγιγμα μόνο σ’ αυτήν την επιφάνεια των ξύλινων παλαιών θρανίων, αρκεί για να ανασύρει μνήμες. Εκεί είχαν σκαλώσει τα πρώτα γράμματα. Εκεί οι πρώτοι χτύποι καρδιάς για την επιτυχία ή αποτυχία των παιδιών. Ακριβώς απέναντι από τον μαυροπίνακα που από θέση ευθύνης και εξουσίας κοιτά τα άδεια σήμερα καθίσματα. Πρωτοβουλία διατήρησης του σχολικού κλίματος με αναρτημένους στον τοίχο τους χάρτες της πατρίδας, τα αριθμητολόγια και τις εικόνες με σκηνές από την ιστορία της ελληνικής επανάστασης. Στοιχισμένες οι λέξεις, στοιχισμένες οι στιγμές, σκόρπιοι σαν φτερά που άνοιξαν οι νέοι που μαθήτευσαν στους χώρους αυτούς.